Od początku towarzyszy mi tylko jedno uczucie. Czuję się wyróżniona. Tym faktem, że dano mi dzieci. Że jest ich aż sześcioro. Że urodziłam bliźnięta. Że dano mi "dziecko z wyzwaniami" (jak to dopinguje!), dziecko z zespołem Downa.
Kim jestem, że na zajmowanie się nimi zasłużyłam? Ani cierpliwości, ani jakiejś szczególnej mądrości... wariatka, egoistka i mądrala - to na pewno.
A jednak... ciągle zdumiona tym, jak rozwinęło się moje życie!
Pięknie napisane, krótko a jakże treściwie. Wzruszająco...Myśl, że powinnam czuć się wyróżniona, bo obdarowana dziećmi, wpędziła mnie w zadumę...Tak często w natłoku codziennych spraw, w pośpiechu, w niecierpliwości, w zmęczeniu o tym zapominam...Dziękuję za ten post, za przypomnienie, co jest Ważne.
OdpowiedzUsuńO matko! Naprawdę ktoś to czyta....:)
OdpowiedzUsuńJa też zapominam. Ale teraz - kiedy mamy chore dziecko - widzę częściej wszystko jakoś ostrzej i prościej.
Czyta:))) I myśli dużo nad tym, co wyczyta:)
OdpowiedzUsuńJak pamiętać? Że to co jest dziś, ten stan, wcale nie jest oczywistością. Że wcale tak nie musiało być. Że tyle razy świat mógł się zawalić i nic by nie było takie samo. A przyjmujemy, że przecież to się należy, że przecież to normalka, że...że...